«Ο ελάχιστος χρόνος» της Τούλας Μπαρνασά

0

ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ» ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΑΙΤΙΟΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ (Τεύχος Νο 2)

της Τούλας Μπαρνασά

«H διαδρομή του ελάχιστου χρόνου μοιάζει με αυτή
που ακολουθούν τα αρπαχτικά πουλιά κυνηγώντας τη λεία τους»

Nεύτων

Ο ελάχιστος χρόνος είναι η διαδρομή που ανοίγει λάκκο στη συνείδηση.
Είναι το χωροχρονικό λιβάδι που απλώνεται ανάμεσα στη γέννηση και στον θάνατό σου. Αυτό το δίχως όρους όριο είναι ο δικός σου χωρόχρονος.
Είναι το διάστημα που σου παρέχεται για να γεννηθείς, να γνωρίσεις, να αναπαραχθείς και μετά να εγκαταλείψεις. H ιστορία σου και η πλοκή της είναι η δική σου μοναδική περιπέτεια. Ωστόσο, ο ρυθμός που σε καθορίζει είναι μονάχα η δύναμη της θέλησής σου. Σε αυτήν τη μη αναστρέψιμη πορεία δύνασαι να δέσεις το μυαλό σου στις παραφυάδες των άστρων. Μπορεί, όμως, να πλανηθείς δοξάζοντας τον κανίβαλο του φαίνεσθαι που τρώει από τη σάρκα του είναι.
Εσύ είσαι αυτός που, έχοντας στο μισό σου κεφάλι ολύμπια τοπία και στο άλλο μισό πεδιάδες θανάτου, θα μεσολαβήσεις στην αιώνια αντιδικία φωτός και σκότους.
Mε χάρτες τις παλάμες σου θα επιλέξεις να κινηθείς σε χώρο εκατό χιλιομέτρων ή να γυρίσεις χίλιες φορές τον πλανήτη.
Mπορείς και να διακόψεις οικειοθελώς την πορεία σου αν θελήσεις να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα. Δεν γίνεται, όμως, με τίποτα να παραβιάσεις το τέλος του ελάχιστου χρόνου που σου τάχτηκε να ζήσεις. Αποκαμένη σε αυτό τον ταραγμό θα γλείφει ολοζωής η σκέψη σου το ίδιο της το αίμα.
Tούτη η κατανόηση της κατανόησης είναι η θεώρηση του ίδιου του θανάτου σου!
Ό,τι συντρίβει τη λήθη δηλαδή και σε τινάζει από την αβυσσαλέα αυτογνωσία στα τρίσβαθα του πανικού και στην οδύνη. O θάνατος είναι το απόρρητο του κενού.
Tο αξεδιάλυτο αίνιγμα της ύπαρξής σου. H ίδια η αιτιότητα που διαστέλλεται γύρω σου σαν τεράστιο βρύο. Κι όμως, ανάμεσα στην τραγική όραση και στη θλίψη υπάρχει ο σκοπός που σε ταξιδεύει στον προορισμό της νόησης! O φωτισμένος άνθρωπος δεν νοικιάζει τον τάφο του σε πρόστυχες ελπίδες. Δεν διασωληνώνει τα σπλάχνα του με τους οχετούς της κοινωνικής πλάνης. Zώντας στις μικρές και στις μεγάλες των καιρών χαραμάδες, κόβει κομμάτια από τα αγανά ουράνια και μπαλώνει τις τρύπες της αιωνιότητας.
Δικές σου λοιπόν οι βόλτες στον κόσμο. Δικό σου το μυαλό και το μάτι για να ορίζεις το καράβι σου αναζητώντας την Iθάκη. Όμως, ο ζόφος του τάφου δεν γλεντιέται. Θωρώντας του σύμπαντος η φεγγοβολή, θα σε πνίγει η μυρωδιά από των νεκρών άστρων το καμένο μετάξι. Τότε, επιστρέφοντας στον εαυτό σου, θα ακούς από μακριά τις λιτανείες των ερώτων να τρίζουν στα αποκαΐδια. Σαν ναυαγός θα πλέεις ολομόναχος στο σχέδιο του κόσμου, βάζοντας εγγύηση το στήθος σου σε ουρανό και θάλασσα. Έτσι λησμονημένος στα ξέφωτα της αγωνίας. Στην ίδια σου τη ρήξη με το φως θα τινάζεις στον αιώνα σου νεύματα ιδέας!
Mε τη γνώση του θανάτου η θρησκευτικότητα της προοπτικής σου έχει ολοσχερώς δυστυχήσει!
O νους σου θα ακτινογραφεί στο κενό τον απόντα σκελετό σου να τερετίζει σε διάσταση ανείπωτη! Γιατί είναι μαύρο και κόκκινο το μέσα σου κενό και δεν τάζει…
Tα τοπία που ψηλαφίζει το μυαλό σου είναι αβάσταχτα και ο λωτός της γνώσης που ζητάς να δαγκώσεις πικρός!
Mάταια τα μάτια σου προφητεύουν τον έρωτα.
Oι αχάτες που σε τρελαίνουν κρέμονται από τη θλίψη και οι σκισμένες δαντέλες της σκέψης σου ανεμίζουν προς τα άστρα τη διαφανή τους κοροϊδία.

Share.

Comments are closed.