«Δεύτε Λάβετε» -Τούλα Μπαρνασά

0

«Δεύτε Λάβετε»

Τούλα Μπαρνασά

Δεύτε Λάβετε

Στα τετραώροφα ανατολικά συμπλέγματα,
του ανακτόρουτης Κνωσσού, κρίνιαζε ο μελισσώνας
της βασίλισσας όπου τα χλίδη νανουρίζαν τις αισθήσεις.

Άσπρα στο πάτωμα σπασμένα του ουρανού
τα αλάβαστρα
και από τους φεγγίτες γλαυκοστάλαζε
μες στους υπνώνες των πριγκιπισσών,
ο ίσκιος της Σελήνης.

Με τέτοιο λουλακί έσβησε ένας θαυματοβάφτης
του ωκεανού την πληρότητα.
Σπάνιοι παράγοντες κίνησαν στον τοίχο τα αιόλια
δάχτυλά του, να αλιεύσουν διάττοντες ιλαρότητος.

Ορχηστρώνοντας ψάρια και αχινούς στα ηχεία
της ανταύγειας,διέταξε να χορηλατούν για πάντα
τα δελφίνια του,
σημαίνοντας το εγερτήριο των χρωμάτων εν ειρήνη.

Για να κυλά η ακαμψία στα θαύματα στοιχήθηκαν
ρόδακες και αυτοκυκλώθηκαν πάνω από τις θύρες,
σπείρες σε ωχροπράσινες λεπτότητες.

Ξαφνιαστικά ,έλαμπε σε παραστάδα του πολυθύρου
η μικρογραφίατης χορεύτριας .

Ενώ ξεσήκωνε με τα ανοιχτά της χέρια
της νηνεμίαςτην επανάσταση, στριφογυρνούσε
τους κομήτες στα ανεμίζοντα μαλλιά της.

Η ίδια αιτία που την δημιούργησε, πρόσταξε πλήθος
σκαλοπάτια να ελικωθούν στην αιωνιότητα.

Δια χειρός ευπλασίας, σκαλίστηκαν οι ανατολικές
κλίμακες απολήγοντας στα ανώγεια δώματα.
Κάτωθέν τους περιπλοκώθηκαν στοές και βασιλικά
εργαστήρια.

Γενεές μαστόρων απομυζούσαν την αμόργη των άστρων,
επιδιδόμενες σε αισχροκέρδειες φιλόκαλες.
Ο λουτήρας με τα διακοσμητικά διαζώματα, η τουαλέτα,
η μπανιέρα και τα αγγεία με τα λευκά κρίνα , μαρτυρούν
έμπευση ανεκλάλητη.

Παντού οι ευρηματικές αποχετεύσεις δεικνύουν
την αρχαιότερη αρδευτική τεχνολογία της Ευρώπης.
Πέρα από τους περιβόλους της λήθης , χτίστηκε
το καλλωπιστήριομε τις μέντες, τις λεβάντες, τα μυρώματα.

Στην αντοχή ενός ντουβαριού, χαράχτηκε ανεξίτηλα
της ρόκας το σύμβολο,
ενώ άθικτο περίμενε τη σκαπάνη, το κιούπι όπου άφριζε
γάλα όνου για το μπάνιο της βασίλισσας.

Πλησίον περισυλλέχθηκαν σπαράγματα προχωρημένης
μικρογλυπτικής κι ένας αμίμητος χρυσελεφάντινος Ταυροκαθάπτης
τη στιγμή του άλματος.

Φορώντας στον καρπό του σφραγιδόλιθο, συνδέεται
με τον μετέωρο κόσμο μονάχα από τις δέσμες των μυών.
Η πλαστικότητά του δένει με φάσες ευκαμψίας

την πανάρχαια καρδιά του με την παντοτινότητα.

Τούλα Μπαρνασά

 

Share.

Comments are closed.